กลุ่มคนศึกษา

ในช่วงทศวรรษ 2530 การศึกษาเรื่องผู้หญิงในสังคมไทยเริ่มก่อตัวเป็นสาขาวิชาการที่มีน้ำหนักมากขึ้น แต่คำถามสำคัญยังคงขาดหายไป — ผู้หญิงปรากฏในสื่ออย่างไร และองค์ความรู้เรื่องนี้สะสมมาอย่างไรในสังคมไทย งานวิจัยชิ้นนี้เกิดขึ้นในปี พ.ศ. 2539 จากความร่วมมือระหว่างอาจารย์กาญจนา แก้วเทพ และวิลาสินี พิพิธกุล เพื่อตอบคำถามดังกล่าวอย่างเป็นระบบ โดยสำรวจสถานภาพองค์ความรู้เรื่อง “สตรีกับสื่อมวลชนไทย” ตลอดช่วงเวลา 15 ปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2520 ถึง 2535

เราคุ้นเคยกับคำกล่าวที่ว่า “คนบางคน ตายแล้ว หนักเหมือนขุนเขา แต่บางคนตายแล้ว เบา-เหมือนขนนก” — และสำหรับ ซีโมน ดอ โบวัวร์ คำถามนั้นมีคำตอบชัดเจนกว่าใคร

เคยตั้งคำถามไหมว่า ทำไมคำอธิบายเรื่องผู้หญิงในตำราจิตวิทยาถึงฟังดูคุ้นหูนักจากสุภาษิตสอนหญิงในอดีต?