ในปี 2006 D.A. Stout เขียนไว้ว่า ทั้งๆ ที่ศาสนาทุกศาสนาต้องใช้ “การสื่อสาร” ตลอดเวลา นักวิชาการด้านการสื่อสารและนักวิชาการด้านศาสนากลับแยกทางกันเดินมาเนิ่นนาน — อาจารย์กาญจนา แก้วเทพ ตอบรับความท้าทายนั้นด้วยงานชิ้นนี้
บทความของอาจารย์กาญจนา แก้วเทพ เป็นส่วนหนึ่งของหนังสือ การสื่อสาร ศาสนา กีฬา จัดพิมพ์โดยโครงการเมธีวิจัยอาวุโส “กระบวนทัศน์ใหม่ของสื่อสารไทยศึกษา” สกว. ระหว่างปี 2552-2555 งานชิ้นนี้สำรวจเส้นทางงานศึกษาด้านการสื่อสารกับศาสนาในสังคมไทยอย่างเป็นระบบและครบถ้วน ครอบคลุมทั้งงานวิจัยที่เกี่ยวกับสื่อหนังสือพิมพ์ ภาพยนตร์ โทรทัศน์ วิทยุ หนังสือ/นิตยสาร สื่อใหม่ สื่อบุคคล/เครือข่าย ตลอดจนสื่อการ์ตูนและโฆษณา
ความโดดเด่นของงานชิ้นนี้อยู่ที่การวางฐานทฤษฎีอย่างรอบด้าน ทั้งทฤษฎีด้านสังคมศาสตร์ที่ว่าด้วยศาสนา องค์ประกอบของศาสนา และกรอบทฤษฎีการสื่อสารที่ถูกนำมาใช้ในงานวิจัยศาสนาของไทย จุดร่วมระหว่างสถาบันศาสนากับสื่อมวลชนถูกวิเคราะห์ผ่านแนวคิดหลายชุด รวมถึงเหตุผลที่ทั้งสองสถาบันจำเป็นต้องศึกษาร่วมกัน
*”ช่างเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจว่า ทั้งๆ ที่ศาสนาจำเป็นต้องใช้ ‘การสื่อสาร’ อยู่ตลอดเวลา… แต่ในโลกแห่งวิชาการ ศาสตร์ที่ศึกษาวิชาการทั้ง 2 สาขาต่างก็แยกทางกันเดิน”* — D.A. Stout อ้างโดยกาญจนา แก้วเทพ, 2554
งานนี้เป็นบทนำที่ครอบคลุมที่สุดในภาษาไทยสำหรับการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสื่อกับศาสนา เหมาะสำหรับนักวิจัยรุ่นใหม่ที่ต้องการแผนที่ของงานวิจัยในสาขานี้ รวมถึงนักนิเทศศาสตร์และนักศาสนาที่สนใจข้ามสาขาเพื่อทำความเข้าใจปรากฏการณ์ศาสนาในสังคมไทยยุคสื่อสมัยใหม่ได้อย่างรอบด้าน
